امروز یه روز دیگست و من هنوزم زندم، خدا رو شکر که هنوز زندم و دستم به قلم میره و میتونم بنویسم از خیلی چیزا، از چیزایی که دیگران جرات گفتنشو حتی رو لبشون ندارند، خب این داستانِ من دیگه به قول یه خواننده ای این داستانِ منه هر شب تنهایی و تهش عینهو فیلمای اصغر فرهادی خوش ولی تلخ!

به هر حال این دفترم به پایان خودش رسیده با 41 شعر که اگه تونستم به صورت pdf منتشرش میکنم تو فضای مجازی و اگه هم تونستم ازش یه کتاب تر و تمیز میسازم!

حالا که به پایان راه قرن آشفته رسیدم دفتر دیگه ای رو وا میکنمو همدم دردای مستی میشم که تو کوچه ها تلوتلو میخوره و مست و منگ هی میچرخه و میچرخه و بدون ترس هر چی که سر زبون میاد حل میده بیرون ! من و مست شاید بهترین خاطره ام بین این دو تا دفتر پیشین باشه که تموم شدند و فصل تازه ای از سبک شعرو برام معرفی کردند!

تو دفتر جدیدم من و مست بیشترین سعیم اینه که بیشتر قالب شعرم، نو نیمایی و سپید باشه، اگه خدا کمک کنه مفاهیم پر مغز تری نسبت به قبل توش خواهم فشرد که شاید به دل بعضی ها خوش نیاد اما نوشته هایی که به نگارش در میان اصلا مهم نیست موضوعی که برام اهمیت داره و میخوام مخاطب ها هم اینو درک کنن اینه که محتوای درونی نبشته ها رو درگ کنند مثله نوشته های رو ساحل که پاک میشن اما تاثیری که باید بزارند و میزارن مثه حرف هایی که گفته میشن و تموم میشن مثله خیلی چیزا که میدونم و میدونید و خیلی ها میدونند!

بازم خدا رو شکر میکنم که هنوز هم میتونم نفس بکشم و زندگی کنم و ازش لذت ببرم اما ای کاش روزی برسه که روی هیچ صورتی اخم نباشو  کسی دیگه قدش زیر بار این همه مسائل خم نشه ! کی میشه این مسئله به واقعیت بپیونده؟ کی میدونه ؟ کی اصلا میتونه حدس بزنه!

پاینده و سرافراز باشید!